Vâkıa Suresi

يَطُوفُ عَلَيْهِمْ وِلْدَٰنٌ مُّخَلَّدُونَ ۝١٧

yeṭûfü `aleyhim vildânüm müḫalledûn.

Çevrelerinde, ölümsüzlüğe ulaşmış gençler dolaşırlar.

بِأَكْوَابٍ وَأَبَارِيقَ وَكَأْسٍ مِّن مَّعِينٍ ۝١٨

biekvâbiv veebârîḳa veke'sim mim me`în.

Kaynağından doldurulmuş, testiler, ibrikler ve kadehlerle.

لَّا يُصَدَّعُونَ عَنْهَا وَلَا يُنزِفُونَ ۝١٩

lâ yüṣadde`ûne `anhâ velâ yünzifûn.

Ondan ne başları ağrıtılır, ne de akılları giderilir.

وَفَـٰكِهَةٍ مِّمَّا يَتَخَيَّرُونَ ۝٢٠

vefâkihetim mimmâ yeteḫayyerûn.

Beğendikleri meyvalar,

وَلَحْمِ طَيْرٍ مِّمَّا يَشْتَهُونَ ۝٢١

velaḥmi ṭayrim mimmâ yeştehûn.

Canlarının çektiği kuş etleri,

وَحُورٌ عِينٌ ۝٢٢

veḥûrun `în.

İri gözlü hûriler,

كَأَمْثَـٰلِ ٱللُّؤْلُؤِ ٱلْمَكْنُونِ ۝٢٣

keemŝâli-llü'lüi-lmeknûn.

Saklı inciler gibi,

جَزَآءًۢ بِمَا كَانُوا۟ يَعْمَلُونَ ۝٢٤

cezâem bimâ kânû ya`melûn.

Yaptıklarına karşılık olarak verilir.

لَا يَسْمَعُونَ فِيهَا لَغْوًا وَلَا تَأْثِيمًا ۝٢٥

lâ yesme`ûne fîhâ lagvev velâ te'ŝîmâ.

Orada boş bir söz ve günaha sokan bir laf işitmezler.

إِلَّا قِيلًا سَلَـٰمًا سَلَـٰمًا ۝٢٦

illâ ḳîlen selâmen selâmâ.

Duydukları söz, yalnız "selam", "selam" dır.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلْيَمِينِ ۝٢٧

veaṣḥâbü-lyemîni mâ aṣḥâbü-lyemîn.

Sağın adamları, nedir o sağın adamları!

فِى سِدْرٍ مَّخْضُودٍ ۝٢٨

fî sidrim maḫḍûd.

Dalbastı kirazlar,

وَطَلْحٍ مَّنضُودٍ ۝٢٩

veṭalḥim menḍûd.

Meyva dizili muzlar,

وَظِلٍّ مَّمْدُودٍ ۝٣٠

veżillim memdûd.

Uzamış gölgeler,

وَمَآءٍ مَّسْكُوبٍ ۝٣١

vemâim meskûb.

Fışkıran sular.

وَفَـٰكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ۝٣٢

vefâkihetin keŝîrah.

Pek çok meyva arasında,

لَّا مَقْطُوعَةٍ وَلَا مَمْنُوعَةٍ ۝٣٣

lâ maḳṭû`ativ velâ memnû`ah.

Tükenmeyen ve yasaklanmayan

وَفُرُشٍ مَّرْفُوعَةٍ ۝٣٤

vefüruşim merfû`ah.

Ve yükseltilmiş döşekler üstündedirler.

إِنَّآ أَنشَأْنَـٰهُنَّ إِنشَآءً ۝٣٥

innâ enşe'nâhünne inşââ.

Biz kadınları yeniden inşa ettik (yarattık).

فَجَعَلْنَـٰهُنَّ أَبْكَارًا ۝٣٦

fece`alnâhünne ebkârâ.

Onları bâkireler yaptık.

عُرُبًا أَتْرَابًا ۝٣٧

`uruben etrâbâ.

Hep yaşıt sevgililer,

لِّأَصْحَـٰبِ ٱلْيَمِينِ ۝٣٨

liaṣḥâbi-lyemîn.

Sağın adamları içindir.

ثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْأَوَّلِينَ ۝٣٩

ŝülletüm mine-l'evvelîn.

Bir çoğu öncekilerdendir.

وَثُلَّةٌ مِّنَ ٱلْـَٔاخِرِينَ ۝٤٠

veŝülletüm mine-l'âḫirîn.

Bir çoğu da sonrakilerdendir.

وَأَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ مَآ أَصْحَـٰبُ ٱلشِّمَالِ ۝٤١

veaṣḥâbü-şşimâli mâ aṣḥâbü-şşimâl.

Solun adamları, nedir o solcular!

فِى سَمُومٍ وَحَمِيمٍ ۝٤٢

fî semûmiv veḥamîm.

İçlerine işleyen bir ateş ve kaynar şu içinde,

وَظِلٍّ مِّن يَحْمُومٍ ۝٤٣

veżillim miy yaḥmûm.

Kapkara dumandan bir gölge altındadırlar.

لَّا بَارِدٍ وَلَا كَرِيمٍ ۝٤٤

lâ bâridiv velâ kerîm.

Ki ne serindir, ne de faydalı.

إِنَّهُمْ كَانُوا۟ قَبْلَ ذَٰلِكَ مُتْرَفِينَ ۝٤٥

innehüm kânû ḳable ẕâlike mütrafîn.

Çünkü onlar bundan önce varlık içinde sefâhete dalmışlardı.

وَكَانُوا۟ يُصِرُّونَ عَلَى ٱلْحِنثِ ٱلْعَظِيمِ ۝٤٦

vekânû yüṣirrûne `ale-lḥinŝi-l`ażîm.

Büyük günahı işlemekte ısrar ediyorlardı.

وَكَانُوا۟ يَقُولُونَ أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَـٰمًا أَءِنَّا لَمَبْعُوثُونَ ۝٤٧

vekânû yeḳûlûne eiẕâ mitnâ vekünnâ türâbev ve`iżâmen einnâ lemeb`ûŝûn.

Ve diyorlardı ki: "Biz ölüp, toprak ve kemik yığını olduktan sonra, biz mi bir daha diriltileceğiz?"

أَوَءَابَآؤُنَا ٱلْأَوَّلُونَ ۝٤٨

eveâbâüne-l'evvelûn.

"Önceki atalarımızda mı?"

قُلْ إِنَّ ٱلْأَوَّلِينَ وَٱلْـَٔاخِرِينَ ۝٤٩

ḳul inne-l'evvelîne vel'âḫirîn.

De ki: "Öncekiler ve sonrakiler"

لَمَجْمُوعُونَ إِلَىٰ مِيقَـٰتِ يَوْمٍ مَّعْلُومٍ ۝٥٠

lemecmû`ûne ilâ mîḳâti yevmim ma`lûm.

"Belli bir günün belli vaktinde mutlaka toplanacaklardır."