Tekvîr Suresi

إِذَا ٱلشَّمْسُ كُوِّرَتْ ۝١

iẕe-şşemsü küvvirat.

Güneş katlanıp dürüldüğünde,

وَإِذَا ٱلنُّجُومُ ٱنكَدَرَتْ ۝٢

veiẕe-nnücûmü-nkederat.

Yıldızlar bulandığında,

وَإِذَا ٱلْجِبَالُ سُيِّرَتْ ۝٣

veiẕe-lcibâlü süyyirat.

Dağlar yürütüldüğünde,

وَإِذَا ٱلْعِشَارُ عُطِّلَتْ ۝٤

veiẕe-l`işâru `uṭṭilet.

Kıyılmaz mallar bırakıldığında,

وَإِذَا ٱلْوُحُوشُ حُشِرَتْ ۝٥

veiẕe-lvuḥûşü ḥuşirat.

Vahşi hayvanlar bir araya toplandığında,

وَإِذَا ٱلْبِحَارُ سُجِّرَتْ ۝٦

veiẕe-lbiḥâru süccirat.

Denizler ateşlendiğinde (suları çekilip, volkanlar halinde ateş püskürdüğünde),

وَإِذَا ٱلنُّفُوسُ زُوِّجَتْ ۝٧

veiẕe-nnüfûsü züvvicet.

Nefisler eşleştirildiğinde (iyiler iyilerle, kötüler kötülerle bir araya toplandığında),

وَإِذَا ٱلْمَوْءُۥدَةُ سُئِلَتْ ۝٨

veiẕe-lmev'ûdetü süilet.

Diri diri toprağa gömülen kıza sorulduğunda,

بِأَىِّ ذَنۢبٍ قُتِلَتْ ۝٩

bieyyi ẕembin ḳutilet.

"Hangi günahtan dolayı öldürüldü?" diye.

وَإِذَا ٱلصُّحُفُ نُشِرَتْ ۝١٠

veiẕe-ṣṣuḥufü nüşirat.

Amel defterleri açıldığında,

وَإِذَا ٱلسَّمَآءُ كُشِطَتْ ۝١١

veiẕe-ssemâü küşiṭat.

Gök sıyrılıp açıldığında,

وَإِذَا ٱلْجَحِيمُ سُعِّرَتْ ۝١٢

veiẕe-lceḥîmü sü``irat.

Cehennem kızıştırıldığında,

وَإِذَا ٱلْجَنَّةُ أُزْلِفَتْ ۝١٣

veiẕe-lcennetü üzlifet.

Ve cennet yaklaştırıldığında,

عَلِمَتْ نَفْسٌ مَّآ أَحْضَرَتْ ۝١٤

`alimet nefsüm mâ aḥḍarat.

Herkes ne getirmiş olduğunu anlar.

فَلَآ أُقْسِمُ بِٱلْخُنَّسِ ۝١٥

felâ uḳsimü bilḫunnes.

Şimdi yemin ederim o sinenlere (gündüzleri gözden kaybolan yıldızlara),

ٱلْجَوَارِ ٱلْكُنَّسِ ۝١٦

elcevâri-lkünnes.

O akıp akıp yuvasına gidenlere,

وَٱلَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ ۝١٧

velleyli iẕâ `as`as.

Yöneldiği an geceye,

وَٱلصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ ۝١٨

veṣṣubḥi iẕâ teneffes.

Nefeslendiği (ağardığı) an sabaha ki,

إِنَّهُۥ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ۝١٩

innehû leḳavlü rasûlin kerîm.

Kuşkusuz o Kur'an, değerli bir elçinin sözüdür.

ذِى قُوَّةٍ عِندَ ذِى ٱلْعَرْشِ مَكِينٍ ۝٢٠

ẕî ḳuvvetin `inde ẕi-l`arşi mekîn.

O elçi güçlüdür, Arş'ın sahibinin yanında çok itibarlıdır.